Nadenken..zelf kennis..bucket list en losse gedachten

Tijdens de lange rit naar het zuiden, had ik natuurlijk veel tijd om na te denken.
Iets dat ik soms een beetje voorbij laat gaan door alle werk hier thuis, de kinderen, huishouden, dieren, hooi enz…

Maar nu had ik tijd,
met  alleen muziek, slechte wegen en mijn gedachten had ik uren over om "na te denken".

Ik heb een lijstje gemaakt.
Ik hou van lijstjes.
Het maakt mijn leven orderlijk.
Ik heb dan een gevoel dat ik kontrole heb over mijn leven als ik lijstjes maakt.
Maar diep in mijn eigen,
besef ik ook,
dat het  lijstjes maken maar schijn bedrieg is… er is geen order.

Maar goed, terug naar mijn lijst...
Sommige dingen dat op deze lijst staan wist ik wel over mijn eigen,
maar ooit is het goed om ze op te schrijven.. geeft iets meer helderheid.
 Andere dingen staan op mijn verlang lijstje... ( een "bucket list"mischien?)
En, de rest zijn niet samenhangende gedachten spinsels.

Deze hebben geen volg order, gewoon neergezet zoals ze,  vluchtig in en uit mijn hoofd komt en gaat…

1. Ik wordt een beetje hyper van koffie.
   Ik weet niet of dat goed is voor mij.
   
   
2. 1.       Ik luister naar mijn innerlijke stem/gedachten, en die heeft altijd veel te zeggen!Soms is het een positieve stemmetje en andere keren heeft het alleen maar negatieve inbreng.
   Soms heeft zij ook een te harde stem.
   Hier wordt ik  onzeker van. 
   

2.       Ik hou niet van winter autorijden.
Ik ben een schijtered..  vooral als  grote vrachtwagens voorbij komt razen.
Mijn schouders worden dan stijf en ik bijt dan op mijn al ‘te korte’ nagels.
Ik heb dan behoefte aan een massage, lekkere warme handen die de stress even weg werkt, en  lieve woordjes in mijn oor fluister
dat alles weer goed zal zijn...

3.       Ik hou ook niet van confrontatie.. maar ben ook weer te eigenwijs om mijn mond te houden.
Een maand geleden toen ik bij de locale gemeenteraads vergadering was; om te pleiten tegen de premie jacht op wolven hier binnen onze gemeente, moest ik echt een angst overwinnen. Ik vondt het erg moeilijk om in de zaal binnen te stappen, (waar meer dan 150 behoorlijk bose veeboeren waren die voor de premie jacht waren) en daar mijn verhaal te doen.  Ik durfde bijna niet te gaan.  Ik moest mijn eigen eraan toe zetten om dit te doen. Mijn stemmetje moest praten als brugman om mij te overtuigen dat ze mij in alle waarschijnlijkheid niet in de hoogste boom zou hangen...
Ik ben blij dat ik dat toch gedaan had, en ze hebben mij inderdaad niet in een boom gehangen,
 maar nog steeds, hou ik niet van confrontatie en mensen die hard tegen mij roep.

4.  Ik praat te veel.

Dus, moet ik een nieuwe mantra proberen:

5.       Ik mis een aantal mensen, ik denk dat dat ook heimwee is.
Zo zou ik weer dolgraag mijn jeugd, school vrienden willen zien, vragen hoe het met haar gaat.
Ik mis mijn moeder, die al een tijdje dood is.
Ik mis mijn vrienden in Nederland en Duitsland; die altijd klaar stond om mij een handje te helpen, advise te geven of een geintje uit te halen.
Die ook altijd een bakje koffie klaar had!
Mischien moet ik een weekje of 10 dagen terug naar NL , of Duitsland of Afrika,
om weer even “hoi”  te zeggen?

Het leven is te kort om dat niet te doen, toch?

5a. Mijn NL pasport is verlopen dus punt 5 wordt dan moeilijk.

6. Ik heb kluisenaar neigingen, zie punt 7.

7.      Ik zou graag een jaar lang een “sabbatical” willen doen.
Ik wil dolgraag een jaar lang heel afgelegen willen wonen, een berg hutje ergens. In dit jaar wil ik niet boeren, of mij zorgen maken over de hooi, huishouden, schapen en tractor. In dit jaar wil ik graag een boek schrijven, lezen, leven in en, genieten van de natuur.
In mijn dromen heb ik een aantal Sarplaninac honden bij mij, een collie, twee paarden  en een kat.  Maar mijn berghutje  moet wel voorzien zijn van een aantal gemakken, zoals een houtkachel, een vriezer, een douche, strommend water en een generator voor stroom.
Ik zou af en toe bezoek verwelkomen die een paar weken bij mij willen bivakeren, samen een beetje hout hakken, bessen zoeken, vissenvangen...
Ik denk de juiste wordt voor dit allemaal is een “mid life crises”…. Maar toch.

 Als ik terug denk toen ik kind was in Africa had ik dit zelfde verlangen, alleen toen speelde het  in Africa af,  en toen hoofde ik mij geen zorgen te maken over hout hakken.

8.       Ik vraag mij af wat levens geluk is?
Maar dat was een beetje te veel diep gang voor deze auto rit.

9.       Ik ben verlegen, op mijn manier.

10.       Mensen/dieren die mij laat lachen (en glimlachen) doen mij goed. Mijn ziel wordt daar lichter van.

11.   Ik ken nu alle woorden van alle 6 CDs in onze grote truck nu uit mijn hoofd.
Ook al zing ik vals, als ik alleen ben, dan zing ik graag mee.

12.   Ieder keer als iemand mij een text berichje stuurt dan vindt ik dat reuze leuk.
Gaat mijn hart snelle van kloppen. Wie zal het zijn, wat willen ze?  iemand denkt aan mij tijdens deze tocht der tochten. Ik wordt hier blij van, ook al is het text alleen maar te vragen waar ik ben, hoe ver nog en of ik veilig thuis ben.

(Sommige mensen text mij over hoe het met hun pup gaat, en dat vindt ik ook wel leuk).

13.   Ik vondt het een overwinning dat ik levend thuis kwam,
en dat de truck en trailer nog in een stuk waren, na deze rit.
Gek, of mischien, te gek?

In kort, dat is een gedeelte van wat in mijn hoofd afspeelde tijdens dit  bijna twee dagen duurende lammeren weg breng expeditie.

 Laat maar weten wat in jou hoofd rond spookt als je alleen en in gevaarlijke omstandigheden ben...

Ik denk dat een normale person denkt “Shit”

Maar ik niet!



Tocht der tochten...?

Het ellende begon met de koffie dat ik thuis vergeten was...

Afgelopen weekind vroeg Eric of ik naar Camrose zou wilde rijden, om lammeren weg te brengen deze week.
Ik zei : “ok dan, woensdag”

Dus, vroeg Woensdag hebben wij de lammeren geladen, 57 in total.
Ik heb koffie gemaakt om mee te nemen,
maar helaas,  was ik vergeten om de koffie meet te nemen!
En daar begint het ellende dan.
 
Ik heb wel aan gedacht om mijn camera ( lege accu) en een hele hoop CDs mee te nemen. Camrose is dik 500km van ons vandaan. Met de veekar duurt het meestal ongeveer 6 uur heen en 6 uur terug.

Ik had eigenlijk naar de weerbericht moeten kijken dinsdag avond,  maar zat liever naar de Amerikaanse verkiezing te kijken.
Yay! voor Obama.

Ik rij weg, zonder koffie…
Binnen 20 km moest ik al twee moose (elanden) ontwijken op de weg.

Diep ademen en voorzichtig verder rijden.
Bij Valleyview ( 80km van ons vandaan) waren de wegen slecht. Er was veel sneeuw gevallen en de sneeuploegen waren niet begonnen met ruimen.  Nu weten wij uit ervaring, dat Valleywview altijd een beetje traag is met sneeuw ruimen. In High Prairie beginnen ze meteen eraan, dus onze wegen zijn vaak snel goed begaanbaar. Maar in Valleview kan dat even duren…

Ik ging langzamer rijden en dacht dat als ik bij Little Smoky ben, dan zal het mischien beter gaan...

Helaas, was dat niet zo. De weg was alleen maar slechter geworden. Er was zoveel sneeuw gevallen (20cm), dat toen allemaal aan de weg is gaan vriezen. Je kon de weg niet zien, alles was gewoon een witte, gladde vlakte.
Bij Fox Creek, begon het flinkt te sneeuw en waaien, met mistige plekken. Je kon geen hand voor ogen zien, alles was gewoon wit. (Dit foto was op een goede traject..)

Hier en daar waren een aantal trucks en autos in de berm, gewoon van de weg geglijden. Bij een aantal hellinging stond vrachtwagens plots stil om alsnog sneeuw ketting op te doen.

Het werd bar en boos. Het verkeer ging op plekken stap voets rijden. Af en toe raasde een vrachtwagen voorbij en je werd meteen verblind door alle sneeuw, en ijs dat tegen je ruit wordt geslingert.

Ik stopte in Whitecourt voor een koffie, het was erg vermoeind auto rijden met een grote veekar achter je. Na de koffie had ik iets meer andrenaline.. en ging door rijden.

Ik telde al meer dan 14 trucks in de berm, ik zag een autos van de weg vliegen, er was een botsing op een kruispunt omdat iemand niet kon remmen. Meer dan 240 ongelukken in de Edmonton omgeving zei de news.

Ik moest wel even denken dat het maar goed was dat Eric een levens verzekering op mij had…

Rond half vier kwam ik op de  plek van bestemming. Lammeren wegen, auto vast rijden in de sneeuw, lammeren met pijn en moeite lossen, auto lossen en dan weer beginnen op de terug rit.

Doordat de auto stil gezet was toen wij de lammeren ging wegen had ik het niet door dat de remmen bevroren zijn geraakt. Dus, toen ik bij verkeers lichten moest stoppen deed de remmen niks. Ik slingerde met de kar links en rechts en fanatiek zat ik de remmen te pompen. En zachtjes kwam de auto en kar tot stil stand. Zucht.

Het begon donker te worden dus heb ik de (wijze) besluit gemaakt om niet verder te rijden en een nacht bij kennissen in Mayerthorpe door te brengen. Wat normaal 2.5 uur rijden was duurde nu  dik 4 uur. Nog steeds vlogen er autos links en rechts van de slechte wegen. Er waren volop sneeuploegen bezig maar die kon de aanvriezend sneeuw niet bij houden.

Op een geven moment, kwam de politie achter mij rijden en ja hoor aan ging de zwaai lampen. Ik rustig stoppen ( hard pompen op de remmen).  Shit. “Eh, mevrouw je heb geen lichten op de kar”. Wat??? Die had ik gecontrollerd en ik had lichten. Ja zei de vriendelijk politie man, door alle ijs, zout, grind en ijzel is er waarschijnlijk nu een slechte verbinding. Als mijn alarm lichten het zo doen, mocht ik verder..

Gelukkig deed die het wel dus kon ik verder rijden naar de kennissen van ons.

Na meer dan 12 uur auto rijden in erg gevaarlijke omstandigheden , kwam ik aan.

Vanochten begon het weer. Eric had al gebeld dat het nu ook in het noorden aan het sneeuwen was.. Met een grote zucht begon ik op de reisje naar huis. Ik had al de remmen gecheckt, de ruitervloeistof bijgevuld, getankt en was klaar om de wegen weer te trotseren.

Het ging iets wat beter nu, het was daglicht en de sneeuwploegen waren druk bezeig geweest. Ik kon nu rond 80km/uur rijden. Toen een vrachtwagen voorbij kwam en mijn ruit weer volspettered, kon ik weer helemaal niks zien. Op dat moment zit je hart wel in je keel. Ik snel ruitervloestof erop spuit  om de ruit weer schoon te maken, maar helaas deed ie niks. De ruitervloeistif leiding was kei bevroren. Dus, ik moest even langs de snelweg stoppen om mijn ruit even met de hand te wassen. En dat moest wel  regelatig gebeuren tijden de hele trip naar huis.
Op een mooi schoon stuk van de snelweg, ging alles lekker. Ineens begon de veekar heen en weer te slingeren.  Ik zag op dat moment dat ik binnen een paar seconde de berm zou induiken, ik ging met alle concentratie proberen de truck en kar op de weg te houden, niet remmen, niet over sturen, KALM blijven en langzaam weer proberen recht te trekken. Gelukkig was er geen verkeer dicht bij mij.  De veekar slingerde wild over beide banen van de snelweg. Het voelde aslof het eeuwig duurde, de berm kwam heel dicht bij, maar uiteindelijk spoorde de kar weer en kon ik weer "veilig" verder.

Ik moest toch wel even stoppen voor een LARGE BLACK COFFIE PLEASE! Even een text sturen. Tot rust komen en dan op naar de laaste 150 km naar huis.

Ik ben thuis gekomen, ging de koeien en paarden voeren. Roxy, mijn border collie pup was wel erg blij om mij te zien.

Ik was blij dat ik levend thuis kwam.

Dus, de les van mijn blog vandaag is:
“als je de koffie vergeet,
dan is het mischien beter om thuis te blijven”!

~wijze woorden
van Louise
xxx

Puppies en Kalfjes

Ik heb een nieuwe border collie pup.
Zij is een dochter van mijn liever Lad.
Haar naam is Roxy en zij is piep klein en erg lief.

Zij is zo lief en schattig dat ik nu al twijfel of zij mijn volgende, stoeren werk hond gaat worden...

Vandaag was ook het weeg dag for de 4-H jeugt klub.
Nee, de kinderen worden niet gewogen..

 maar hun stieren.

Ieder lid die meedoet aan de stier project, selecteert een stier,
dit beesje wordt dan vet gemest van nu tot volgend jaar juni.
De kinderen moeten hun stieren dan verzorgen, wassen, showen en dan uiteindelijk verkopen tijdens een veiling.

Vandaag was de begin dag.
De stieren worden gewoegen, krijgen een oor nummer en dan gemeten en geent.
Het is een gezellig dag,
de kinderen horen mee te helpen en niet alleen kleppen en kijken vanaf de hek hoe de ouders het werk doen!!!

Hier is Jess haar stiertje.
Zijn naam is "Red Bull"

en,
op dit moment denk/wenst/hoopt hij....

 

Erg gelukkig ziet hij er niet uit.
Van alle stieren was hij wel de kleinste ( maar hij is wel lief hoor...)
 dus Jess moet haar best doen om te zorgen dat hij goed groeit...

Roy had besloten dat hij geen stieren project wilde doen dit jaar.

Hij houdt het bij paard, ooi lam en markt lam, en het buiten leven project.
Jess doet Stier, Paard, ooi en markt lam, zij is ook gekozen om voorzitter van de 4-H club te zijn dit jaar.
Ik denk dat het een druk  4-H jaar gaat worden...

Zucht...Ik ga gauw een red bull halen...



Tijd om naar huis te gaan.

Vorige week hadden ik en de kinderen de koeien verzet.
Wij hadden gehoopt dat winter toch nog zo wachten met haar intreden.
Helaas, was het niet zo.
Met temperaturen van -10 en kouder en flink wat sneeuw
kon wij niet meer omheen.
Winter is vroeg gekomen.

Wij wilde de koeien snel naar huis halen, de weer vooruitzichten waren niet best.
Zaterdag hebben wij, ik, de kids EN ERIC!!!! ( Hij komt bijna nooit mee rijden)
de koeien wederom verzameld,
en wederom was het koud en guur...

Het ging gesmeerd, het lijk wel alsof de koeien ook graag naar huis wilde.

Jess en Eric halen deze groepje bijelkaar

Allie let op als de koeien hier de weg op komt. Onze taak is te zorgen dat ze niet van de juiste pad afdwaald.

Eric en Jess volgen de koeien

Roy blokeert een uitgang, zo blijven de koeien in de juiste richting lopen.

Richting de corrals

Zondag hebben Eric en ik de koeien naar huis gereden in zeer slechte weer.
Sneeuw, gladde wegen en koud.
Ook was ik flink verkouden die weekeind dus dat maakte alles even wat lastiger.
Door de gladde weg, hebben wij besloten om de koeien gewoon naast onze stal te lossen en dan te voet naar de winter corral te brengen.

Het ging perfect en alles is weer thuis!

Gister hebben wij ruim 30cm sneeuw gehad,
en onze eerste lammetje voor deze lammertijd!

Vandaag wordt het -18,
yep geen dag te laat om de koeien naar huis te brengen.

De volgende grote klus is alle hooi naar huis te brengen. Het zou gister gebeuren maar met alle sneeuw ging dat niet.

Mischien vanddag?

Het weer en de koeien

Toen wij de stieren weg haalde van de koeien was het storm,
veel regen en wind.
Het was guur, koud en geen fijne dag om op paard te zitten en koeien te verzamelen.

Gister was het koud (-8), harde wind, sneeuw.
Het was guur, koud en geen fijne dag om op paard te zitten en koeien te verzamelen....

Maar goed, soms moeten dingen gebeuren en dus,
onder luid en regelmatig protest van de kinderen hebben wij de paarden
gevangen, opgezadelt en zijn de koeien gaan verzetten.

De gezeur van de kids was konstant..
maar gelukkig door de wind kon ik dat niet altijd even goed horen.

Gelukkig wou de koein mee werken en binnen een uur hadden wij hun verzameld, verzet, rasters gecontrollerd en waren weer in de warme truck.

 

Hier is eentje voor de familie...

Vandaag is Thanksgiving.
Een dag waar je traditioneel een kalkoen moet eten met de family

en even over nadenk waar
je allemaal voor dankbaar moet zijn...

Voor ons,

wij zij vooral dankbaar dat wij de leukste kinderen van de wereld hebben!

Hier een aantal familie foto's:



Bijzonder

Heel af en toe zijn de wolken zo schitterend
dat je toch even een moment moet nemen om het aan te schouwen.
Gelukkig had ik mijn camera mee omdat ik vond dit wolken partij erg bijzonder.
Dit was vroeg in de ochtend, net toen ik de schapen buiten zette om een dagje te gaan grazen.

Het lijkt als of de schapen ook een moment moet nemen om dit te bewonderen.